من با تو چقدر ساده رفتم بر باد

تو نام مرا چه زود بردی از یاد



من حبه ی قند کوچکی بودم که
از دست تو در پیاله ی چای افتاد



مرا دید و نشناخت
این بود درد ...



من و تو

برای رسیدن به هم

هیچ چیزی کم نداریم

به غیر از

یک معجزه!




چه بسیار نگاه ها ...

  در جهان سرگردانند که در چشمی جای گیرند

 و چه بسیار فریادهایی که بر سنگ خاموش بوسه میزنند .





عشق من تو باش نه برای اینکه در این دنیای بزرگ تنها نباشم.تو باش تا در دنیای بزرگتنهاییم تنها ترین باشی



قلبم را در مجرای کهنه ای پنهان می کنم، در اتاقی که دریچه ایش نیست. از مهتابی به کوچه ی تاریک خم می شوم و به جای همه ی نومیدان می گریم...........!




صدای پای تو که می روی

و صدای پای مرگ که می آید...

دیگر چیزی را نمی شنوم !

(حسین پناهی)




دل بستن شبیه یه قصه ست

 با یکی بود شروع می شه و
 با یکی نبود پایان می گیره !



تا کجای قصه باید ز دلتنگی نوشت ؟ / تا به کی بازیچه بودن توی دست سرنوشت

تا به کی با ضربه های درد باید رام شد / یا فقط با گریه های بی قرار آرام شد

بهر دیدار محبت تا به کی در انتظار / خسته از این زندگی با غصه های بی شمارهمیشه سخت ترین سیلی را از کسی میخوری که روزی بهترین نوازشگرت بود . . .تمام چیزی که باید از زندگی آموخت ، تنها یک کلمه است

((میگذرد))



سهم هر کسی که باشی خوش به حال روزگارش، آخه پاییز و زمستونش میشه رنگ بهارش



بودنت یک جور نبودنت یک جور در این دنیای جور وا جور دوست دارم بد جور.



من تو را ای عشق از کف داده ام. هم خودم را هم تو را گم کرده ام . آن من عاشق ، من دیوانه ، من نمیدانم کجا گم کرده ام. من نشانی های خود را می دهم . یک نفر باید مرا پیدا کند . یک نفر باید که با طوفان عشق ، این برکه خشکیده را دریا کند /.دنیا روخیلى کوچیک مى بینم که بخوام بگم

یه دنیا دوست دارم!



آنچه که هستی هدیه ی خداوند به توست و آنچه که می شوی هدیه تو به خداوند است پس بی نظیر باش



ای مایه اصل شادمانی ، غم تو / خوش تر از حیات جاودانی ، غم تو

از حسن تو رازها به گوش دل من / گوید به زبان بی زبانی ، غم تو . . .



 بی تو گلشن چو زندونه به چشمم / گلستون آذر ستونه به چشمم

بی تو آرام و عمر زندگانی / همه خواب پریشونه به چشمم . . .



دور بودن از عزیزان مشکل است / امتحان با وفائی ، در جدائی حاصل است

گرچه من دورم ز پیشت ای رفیق/ دوریت دریا و یادت صاحل است . . .



ای از خدا رسیده ، ای که تمام عشقی / در چسم خالی من ، روح کلام عشقی . . .




نمیدانم گنجشک ها که شبیه هم هستند ، چه طور همدیگر و میشناسن

و نمیدانم چند نفر شبیه من هستند که تو دیگر مرا نمیشناسی . . .



سیل دریا دیده هرگز باز نمیگردد به جوی / نیست ممکن هرکه عاشق شد

مگر عاقل شود . . .



من اسیر واژه محبتم ، خالی از کینه دل و حسادتم

عاشق دست های با رفاقتم ، زندگی اینجوری داده عادتم . . .



روزم خوش است ، چراکه برای تو میخوانم

شبم خوش است ، چراکه برای من میخوانی

روزگارم خوش نیست ، چراکه باهم نمیخوانیم . . .




غمناک ترین ناله دلم ، بهانه دیدن توست ، تو بگو با دل بی قرارم چه کنم ؟




گریه کن ای ابرک من همچون ستاره بر زمین

روز میلاد مرا در شب بی صحر ببین . . .




عشق است در فال همه ، جز من که دارم واهمه . . .



در ان زمان که وفا قصه برف و تابستان است ، و صداقت گل نایابی است

به چه کسی باید گفت ، با تو خوشبخت ترین انسانم . . . ؟



کاش میشد همچو آواز خوش یک "دوره گرد"

زندگی را بار دیگر ، دوره کرد . . .



بعد تو دگر هستی ما پا نگرفت / بعد از تو کسی در دل ما جا نگرفت

در کلبه تنهائی خود پوسیدم / بعد از تو کسی سراغ ما را نگرفت . . .



به سکوت سرد مرداب قسم که تو نیلوفر چشمان منی

و دل خسته من میترسد که تو پژمرده شوی

که تو مرا به فراموشی شب ها سپری

که مبادا به دلم زنگ سیاهی بزنی

و به شب های امیدم تو تباهی بزنی




گر تو را با ما تعلق نیست ، مارا شوق هست

گر تو را بی ما صبوری هست ، ما را تاب نیست . . .




زندگی در گذر حادثه هاست ، گاه تلخ است و گهی شیرین است

دل ما در پس این تلخی و شیرینی هاست ، صاف و صادق بماند زیباست . . .



من غروب غم انگیز خورشید را زمانی دوست دارم که بدانم فردایش تو را میبینم . . .



دل من ترانه دارد ، غم عاشقانه دارد / به هوای روی ماهت ، همه شب بهانه دارد . . .



بازدلم یاد شما میکند یاد همان لطف وصفا میکند

این دل بی کینه همیشه تورا

برسر سجاده دعا می کند

گرچه درون دل ماجای توست

بازدلم یادشما میکند